Op 26 mei vond er een debat plaats in de Tweede Kamer. Onderwerp: het normaliseren van geweld in politiek en samenleving. Het debat had lang geduurd - een uur of acht - en ik had het niet gezien. Op de dagen erna verschenen er overal op internet kleine stukjes beeld uit het debat. Via diverse social media liet FvD weten er met trots op terug te kijken en in de dagen na het debat er vele leden bij te hebben gewonnen.
Inmiddels heb ik het wel gezien, althans pakweg de eerste
5,5 uur (dat wil zeggen het debat tussen de Tweede Kamerleden zelf). Ik deel hier
mijn belangrijkste observaties.
Ik begin bij een interactie tussen Lidewij de Vos en Stefan
van Baarle. De Vos: “Als je nu, ik zeg maar wat, drie miljoen Afrikanen een
Nederlands paspoort geeft, dan zijn dat natuurlijk niet meteen allemaal
Nederlanders. Iedereen snapt dat dat in de praktijk niet zo werkt.” Van Baarle:
“Dit is nou hoe racisme eruit ziet. Als mevrouw De Vos zegt, dat zijn háár
woorden, als je een paar Afrikanen een Nederlands paspoort geeft, dan zijn het
geen Nederlanders. Voorzitter, dan zijn het wel Nederlanders.”
De woorden van De Vos luidden niet: “een paar” Afrikanen. Ze
had het er, “in háár woorden”, over drie miljoen. Van Baarle herleidde dat onmiddellijk
tot “een paar”. Beide getallen zijn onzin. “Ik zeg maar wat,” zei De Vos dan
ook. Een "iedereen snapt wel" kwam er dan nog achteraan. Argumentum ad populum, heet deze redenering ook wel.
Goed. Het einde van haar tijd achter het spreekgestoelte
naderde, misschien zag De Vos het allemaal niet meer zo duidelijk. Maar het beeld
dat ze oproept, van drie miljoen op een bevolking van 18 miljoen, is wél duidelijk.
Groter: door het hele debat heen heeft De Vos precies tien
keer aangegeven, meestal aan de hand van steeds dezelfde cijfers en soms alleen
refererend aan een eerder moment waarop zij deze had ingebracht, dat de
criminaliteit onder asielzoekers vele malen hoger zou zijn dan onder
Nederlanders.
De getallen die De Vos noemde kloppen niet. Ze gaan namelijk
niet over de hele groep asielzoekers. Ze gaan over een specifieke subgroep, een
klein gedeelte ervan. De criminaliteit onder zogenaamde veiligelanders is
namelijk vele malen groter dan onder de meeste andere asielzoekers. Cherry
picking, heet deze argumentatietactiek. Een uitdrukking die ik hier best zou willen vertalen
met: rotte appels plukken.
Niemand die de cijfers relativeerde. Alleen Mirjam Bikker
was zo scherp om op te merken dat De Vos voor het overgrote, vredelievende deel
onder de betogers bij de azc’s juist wel veel aandacht had. Maar ondertussen
niet voor het overgrote, vredelievende deel onder de asielzoekers.
Omvolking, remigratie, het problematische verleden van een aantal
leden van FvD, allemaal zaken die met het verleden te maken hebben, kregen in
het debat volop aandacht van diverse leden van de Tweede Kamer. Maar niet hetgeen Lidewij
de Vos in het actuele debat, keer op keer, daadwerkelijk zei. En het is dit
debat, dat nu inmiddels onze geschiedenis is ingegaan.
